Kâinatın Efendisi devesinin üstünde ilerlerken herkes,
Kusva'nın yularını tutarak:

-Ya Resulallah, lütfen bize buyurun, diye
yalvarıyordu...

Efendimiz:

-Hayvanın yularını bırakınız. Nereye çökerse oraya
misafir olacağım. İnsan bineğinin yanında olmalı, diyorlar ve; bir tarftan da
kasideler okuyup tef çalarak kendisini karşılayanlara tebessümle mukabele
ediyorlar.

-Beni seviyor musunuz?

Bir ağızdan verilen cevap dört bir yanı çınlatıyor.

-Evet!

-Ben de sizi seviyorum.

"Ben de sizi seviyorum" diyerek gönüller alıyorlar.
Yüreklere çiçekler serpiyorlar.

Onsekiz bin âlemin efendisini istikbal edenler arasında
gözleri görmeyin Hazreti Habibe de var.

Bu hanım, Ebu Süfyan'ın kölesi iken İslâmiyetle
şereflenmiş. Ne varki durumdan haberdar olan İslâm düşmanları, O'nu hak yoldan
caydırmak için dayanılmaz baskılar yaptılar. Fakat Habibe, radıyallahü anha, bu
baskılara kahramanca dayandı. Bir kadındaki bu akıl almaz mukavemet, kâfirleri
çileden çıkardı ve sonunda o alçaklığı da işlediler: Mübarek kadının gözlerine
kızgın mil çekerek kör ettiler.

Peygamberimizi karşılayanlar içinde işte bu hanım da
var. Soruyarlar:

-Gözlerin görmüyor; sen niçin geldin?

Cevap:

-Görmesem de O'nun kokusunu alırım.

İşte sevginin en muazzam örneği...

Sevgili Peygamberimiz O'nun olduğu topluluğa doğru
gelirken sâdık mümineyi uzaktan farkettiler ve seslendiler:

-Sende mi buradasın Habibe?

Mucize işte o ân gerçekleşti:

Hazreti Habibe tekrar görür oldu...

.....

Kusva, önce Sehl ve Süheyl ismindeki iki yetime ait
olan boş bir arsaya, sonra da bugün türklerin "Eyüb Sultan" dediği Hazreti Halid
bin Zeyd Ebu Eyyub El Ensari'nin evine yakın bir yere çöktü. Bu sırada Cebrail
aleyhisselam, Peygamberimize gelerek "burada in. Çünkü herkes kendisine misafir
olacağın ümidi ile evini süslerken. Halid, "ben fakiri; benim evime gelmez ki"
diyerek mahzun olmuş ve tevazu göstermişti haberini verdi. Peygamberimiz deveden
inerek "Menzilimiz inşaallah burasıdır" buyurdular. Gönlü kırık mümin, koşup
devenin semerini aldı ve Efendimizi buyur etti; Zeyd İbni Harise, radıyallahü
anh, Hazreti Halid'e yardım ediyor. Ensarın büyüklerinden Es'ad İbni Zerare,
radıyallahü anh, da Kusvayı alıp götürdü. O'nun bindiği hayvanın yemine,
tımarına bakmak değil; o mubarek hayvanın bastığı toprağı öpmek bile ne büyük
nasip.

.....

Resulullahın misafir kalacağı evi devenin bulmuş olması
sebebi ile Ensar'dan kimsenin kalbi incinmedi. Zaten, Ebu Eyyub El Ensari Halid
Bin Zeyd, Neccaroğullarından idi; yani hayrül beşerin dayılarından... Efendimiz
evin alt katında kalmak istediler. Ancak Hazreti Halid ile hanımı:

-Ya Resulallah biz, üst katta senin başının üzerinde
nasıl geziniriz; bu imkânsız bir şey, diyerek yukarı çıkması için çok yalvarıp
dil döktüler.

Peygamberimiz:

-Ensar beni ziyarete gelecektir. Giriş kat daha rahat
olur.

Dedilerse de ev sahiplerini memnun etmek için üst kata
geçtiler...

O gün Medineliler bölük bölük gelip Allah'ın Resulünü
ziyaret ettiler; sohbeti ile bereketlendiler. Nurlu nazarları ile ak-pak
oldular; yüksek derecelere kavuştular.

...Biri daha ziyaret etti: Abdullah İbni Selâm isminde
bir yahudi alimi. Bi şahıs, dikkatle efendimizin yüzüne baktı ve şu sözlerle
imana geldi:

-Bu güzel yüzün sahibi elbette muhbiri sadık/doğru
habercidir. Şahid olun ki Abdullah İbni Selâm da Müslüman oldu...

.....

Onlar,

Kelime-i Şahadet için,

Kelime-i Tevhid için

Namaz için,

Oruç için,

Haç için,

İslâmiyet için,

Bizler için,

Allah için,

Hicret ettiler

Onlar, zahmetine katlanmamış olsaydı, Hicreti yaşamamış
bir dünya hâlâ ilkel şartlarda bocalayıp dururdu.

.....

Onlar, Mekke'den Medine'ye hicret ederek bize îmânımızı
armağan ettiler...

Onlar, küfürden ve kâfirlerden hicret ettiler.

Ne mutlu nefs Mekkesinden, kalb Medinesine sürekli
hicret edenlere.

Günahın çekiciliğinden hicret ederek sıddıklar ve
şehidler derecesine kavuşanlara ne mutlu...